19
Lis

Przewlekla mocznica

Porady

Przewlekła mocznica (p. m.) jest wynikiem zniszczenia miąższu nerkowego. Pełny jej obraz rozwija się, gdy ponad 2/3 liczby nefronów ulegnie zagładzie. Długotrwały przebieg choroby pozwala na powstanie mechanizmów adaptacyjnych zarówno w samych nerkach, jak i innych narządach ustroju. Patogeneza poszczególnych objawów p. m. nie jest w pełni wyjaśniona, nie ulega jednak wątpliwości, że odgrywają w niej rolę co najmniej 3 zespoły czynników, zależnych od wypadnięcia czynności wydalniczej i hormonalnej nerek oraz ogólnoustrojowych procesów adaptacyjnych (tradeoif hypothesis, magnification phenomena). Obraz kliniczny. Początek zespołu jest podstępny. W pełni rozwinięty obraz kliniczny cechuje się ogólnym osłabieniem, łatwym męczeniem się, okresami apatii i rozdrażnienia, zaburzeniami rytmu snu, bólami głowy, świądem skóry, upośledzeniem łaknienia, a następnie wstrętem do jadła, wzmożonym pragnieniem, czkawką, nudnościami i wymiotami. Pojawiają się dokuczliwe parestezje, zespół „niespokojnych nóg”, napady kurczów mięśniowych, pogorszenie wzroku i słuchu. Przedmiotowo stwierdza się bladość powłok, ogólne wyniszczenie, zaburzenia rytmu oddychania (oddech Kussmaula lub Cheyne Stokesa). Skóra jest bladowoskowożółta, o brudnoszarym odcieniu, sucha, łuszcząca się. Występują w niej wybroczyny, ślady zadrapań, niekiedy blade obrzęki. Mięśnie ulegają zanikowi — stwierdza się drżenie włókienkowe i metaboliczne (asterixis).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>