12
Sie

Choroby przysadki

Porady

Przysadka rozwija się w życiu płodowym z dwu zawiązków pochodzenia ektodermalnego. Wpuklenie grzbietowej części pierwotnej gardzieli tworzy kieszonkę Rathkego, z której powstaje w miarę rozwoju przednia, tj. gruczołowa część przysadki (lobus anterior, adenohypophysis). Drugi fragment ektodermalny, formujący się z lejkowatego zachyłka dna III i komory, daje początek tylnej części przysadki utworzonej z tkanki nerwowej (lobus posterior, neurohypophysis). Przysadka osiąga u dorosłego nieznaczne rozmiary (około 10X13X6 mm), waży 0,5— 0,8 g. Mieści się ona w zagłębieniu kości klinowej noszącym nazwę siodła tureckiego (sella turcica). Przedni płat przysadki podlega wpływom regulacyjnym podwzgósrza (hypothalamus). Neurohormony podwzgórza dostają się krótką drogą krwionośną, przez wrotne krążenie przysadkowe, do przestrzeni wewnątrzsiodłowej, gdzie wywierają swoiste działanie biologiczne. Polega ono na pobudzaniu wzrostu przysadki, stymulowaniu lub hamowaniu jej czynności hormonalnej, ułatwianiu uwalniania hormonów do krwiobiegu. Gruczoiowa część przysadki wydziela 7 hormonów: hormon wzrostu, hormon kortykotropowy, hormon tyreotropowy, hormon dojrzewania pęcherzyków, hormon luteinizujący, hormon melanotropowy oraz prolaktynę.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>