21
Lip

Badanie moczu

Porady

Fizyczne i chemiczne badanie moczu daje cenne wskazówki o stanie czynnościowym nerek i dróg moczowych, pod warunkiem odpowiedniego jego pobrania i przechowywania. Utrata znaczniejszej liczby nefronów prowadzi do przeciążenia przetrwałych cewek i do diurezy osmotycznej cechującej się zmianami w wyglądzie, ilości i gęstości względnej (ciężarze właściwym) moczu. Mocz staje się jasny i na gęstość względną i molalność mało różniące się od odbiałczonego osocza, tzn. wahające się odpowiednio ok. 1,010 i 285 mmol/kg H2O. Ilość moczu początkowo wzrasta do 2—2,5 ml na dobę (poliuria wyrównawcza), a następnie obniża się, by przez okres pseudonorraurii dojść do oligurii. Zmianom tym towarzyszy zaburzenie rytmu dobowego wydalania moczu polegające na zwiększeniu diurezy nocnej (nyctwia). Zaburzenia ukrwienia nerek, czynności kłębków i cewek oraz zmiany morfologiczne miąższu nerkowego przejawiają się m. in. upośledzeniem zdolności do zagęszczania, i rozcieńczania moczu. Oceniając wyniki prób zagęszczania moczu na podstawie jego gęstości względnej należy uwzględnić fakt, że ta ostatnia zależy nie tylko od molalności moczu, lecz także od jego temperatury i masy rozpuszczonych w nim cząsteczek. Ponieważ urometry kalibrowane są w temperaturze 15°C, na każde 3° różnicy temperatury badanego moczu należy odpowiednio dodać (przy wyższej temperaturze) lub odjąć 0,001. Obecność w moczu 1% białka podwyższa jego masę o 0,005, a 1% cukru — o 0,004. W razie więc stwierdzenia ich obecności w moczu należy dokonać odpowiednich poprawek. Prób zdolności zagęszczania moczu nie przeprowadza się u osób z obrzękami, ani z pewną niewydolnością nerek. Przy ocenie wyników należy brać pod uwagę możliwość istnienia pozanerkowych przyczyn wykrytych zaburzeń (np. niedobór hormonu antydiuretycznego, cukrzyca).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>